புகழ் Review

image

மார்க்கெட்டில் பூக்கடை வைத்திருக்கும் கருணாஸின் தம்பி ஜெய். கடையைப் பார்த்துக் கொள்வதைவிட, தன் ஊருக்குள் யாருக்கும் ஒன்று என்றால் முன் நிற்பதோடு, அவ்வப்போது நண்பர்களோடு சேர்ந்து ஊர் மைதானத்தில் கிரிக்கெட் விளையாடிக் கொண்டிருப்பவர். அந்த மைதானத்தில் தொழிற்சாலை கட்டத் திட்டமிடும் மந்திரி மருமகனுக்காக துணை நிற்கிறார், சேர்மனாக துடிக்கும் அரசியல்வாதி மாரிமுத்து.

‘வெள்ளைக்காரன் காலத்துல இருந்து நம்ம பசங்க விளையாடிட்டிருந்த மைதானம்டா அது’ என்று பிறைசூடன் உட்பட பலர் ஜெய் தலைமையில் அதை எதிர்க்கின்றனர். இந்நிலையில் ஜெய்யின் நண்பனை கவுன்சிலர் தேர்தலில் நிற்கவைத்து, அதன்மூலம் சேர்மனாகிறார் மாரிமுத்து. எப்படியாவது அந்த மைதானத்தை கைவசமாக்க அவர் முயல்கிறார். ஜெய் உள்ளிட்ட நண்பர்கள் அதை எதிர்த்துக் கொண்டே இருக்க, மந்திரி மருமகன், மாரிமுத்து ஆகியோர் என்ன செய்தார்கள் என்பதையும், ஜெய் அதை எப்படி முறியடிக்கிறார் என்பதையும் சொல்லியிருக்கும் படமே புகழ்.

வெற்றிமாறனிடம் இணை இயக்குநராகப் பணிபுரிந்த இயக்குநர் மணிமாறன், இயக்கும் இரண்டாவது படம் இது. பொறியாளன் படத்தை எழுதியவர், உதயம்-NH4 படத்தை இயக்கியவர் இதில் இரண்டையும் ஒருசேர செய்திருக்கிறார். கிட்டத்தட்ட மெட்ராஸ் கதையோடு ஒப்பிடலாம். அதில் சுவர். இதில் மைதானம். மெதுவாக நகரும் காட்சிகள் படத்தின் குறையாகவே படுகிறது. ஒரு ஃபோன் பேசிவிட்டு திரும்ப வந்தாலும், புரிகிறது காட்சிகள். வசனங்களில் அங்கங்கே கவர்கிறார்.

ஜெய் – கதாபாத்திரத்திற்கு கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறார். குரலும், உடல்மொழியும் எல்லா காட்சிகளிலும் ரசிக்க வைக்கிறது. நாயகி சுரபியும், அங்கங்கே அநியாயத்தைத் தட்டிக் கேட்பவராகவே படைத்ததன் மூலம் இருவருக்குமான காதலுக்கு நியாயம் கற்பித்திருக்கிறார் இயக்குநர். ஆனாலும் ரொமான்ஸ் காட்சிகளும் ஏனோதானோ ரகமாகவே இருக்கிறது. அண்ணனாக கருணாஸ். அமைதியாக, ‘ஏண்டா ஊர் வம்புக்குப் போற’ என்று தம்பியை அதட்டிக் கொண்டே இருப்பவர் ஒரு காட்சியில் கைதட்டல்களை அள்ளிச் செல்கிறார்.

ஆர்.ஜே.பாலாஜி என்ன சொன்னாலும் சிரிக்கிறார்கள். இன்னமும் அவருக்கான வசனங்களை அதிகப்படுத்தி நகைச்சுவையைக் கூட்டியிருக்கலாம். ஜெய், சுரபி குடும்ப உறுப்பினர்கள் ஏன் ஒரு சீரியல் பாணியிலேயே பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.

‘ஒரு க்ரவுண்டுக்கு ஏன் இத்தனை அக்கப்போர்’ என்று நம் மனதில் எழும் கேள்விக்கு ‘அந்த க்ரவுண்ட் ஊர்ல இருக்கறதாலதான் பசங்க விளையாடி ஸ்போர்ட்ஸ் கோட்டால வேலைக்கு சேர்ந்து செட்டில் ஆகிருக்காங்க’ என்றும் பிறைசூடன் அவர் காலத்தில் விளையாடிய ஃபோட்டோக்களின் மூலம் நியாயம் கற்பிக்கிறார் இயக்குநர்.

அத்தனை பரபரப்பாக கொண்டு சென்று வழக்கமான பாணி க்ளைமாக்ஸில் முடித்திருப்பதும் ஏமாற்றமாகவே இருந்தது. போரடிக்கிற படமில்லை. ஆனால் இன்னும் கொஞ்சம் க்ரிஸ்பாக ஒருசில ட்விஸ்ட் காட்சிகளாகவது வைத்திருந்தால் இன்னும் எகிறியிருக்கும் படத்தின் புகழ்.

படம் ரிலீஸாவதே பிரச்சினையாக இருக்கும் காலத்தில், ரிலீஸானா போதும் என்று ஜெய் நினைத்துவிடுகிறாரோ என்று தோன்றுகிறது. அவர் நடிக்கும் படங்களில் எல்லாம் அவரது கதாபாத்திரத்திற்கு நியாயம் கற்பிக்கிறார். அவரது குரல், நடிப்பு என்று ரசிகனை எப்படியாவது கவர்ந்து விடுகிறார். அது மட்டும் போதுமா ஜெய்? ஒட்டுமொத்தமாக, ஒரு திரைப்படமாக வெற்றியாக வேண்டாமா? அதுதானே உங்களை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டு சொல்லும்?

கொஞ்சம் யோசிங்க பாஸ்!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here